Postanowienie TK z dnia 23 lutego 2004, sygn. Ts 185/03

W skardze konstytucyjnej złożonej 29 października 2003 r. zarzucono, że art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis nie gwarantuje dochodzenia do prawdy obiektywnej w sytuacji, gdy przedmiotem oceny sądu jest ludzkie zachowanie.

Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Sąd Rejonowy w Katowicach wyrokiem z 21 sierpnia 2001 r. oddalił powództwo skarżącego. Apelacja skarżącego od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z 12 marca 2002 r. Ten ostatni wyrok został doręczony skarżącemu 26 marca 2002 r. Następnie skarżący wystąpił z wnioskiem do Rzecznika Praw Obywatelskich celem ochrony swych konstytucyjnych praw. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 9 lipca 2002 r. poinformował skarżącego, iż nie widzi podstaw do złożenia kasacji w jego sprawie. Skarżący występował jeszcze kilkakrotnie do Rzecznika Praw Obywatelskich zwracając się o