Postanowienie TK z dnia 15 kwietnia 2009, sygn. Ts 185/08

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 18 czerwca 2008 r. zarzucono, że art. 3989 § 1 pkt 1 i 4, art. 3989 § 2, art. 39810 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 78, art. 175 ust. 1, art. 176 ust. 1 oraz art. 183 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, odczytywanymi przede wszystkim w kontekście art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, ze zm.).

Postanowieniem z 15 kwietnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zasadniczym powodem odmowy nadania dalszego biegu było zaistnienie przesłanki zbędności orzekania. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą praw lub wolności konstytucyjnych, a przekonanie skarżącej, że naruszono prawo do sądu wyrażone w art. 45 ust. 1 Konstytucji jest oczywiście bezzasadne. Skarżąca powoływała się na istnienie prawa do sądu w postaci „prawa do kasacji”, „prawa do rozpoznania kasacji”, „prawa do przyjęcia do rozpoznania w istocie tożsamej w treści skargi kasacyjnej”. Natomiast Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie kwestionował istnienie takiego konstytucyjnego prawa (por. wyrok TK 10 lipca 2000 r., SK 12/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 143; postanowienia TK z: 15 grudnia 1999 r., Ts 111/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 23; 18 września 2001 r., Ts 71/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 239; 23 stycznia 2002 r., Ts 117/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 91, w którym Trybunał stwierdził, że „rozpoznanie sprawy w trzeciej instancji