Postanowienie TK z dnia 11 sierpnia 2010, sygn. Ts 185/09

W skardze konstytucyjnej z 31 lipca 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 535 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis w zakresie, w jakim w przypadku oddalenia kasacji jako oczywiście bezzasadnej umożliwia odstąpienie od pisemnego uzasadnienia wyroku, jest niezgodny z art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącej, odstąpienie w jej sprawie od sporządzenia pisemnego uzasadnienia postanowienia przez Sąd Najwyższy tworzy sytuację, w której brak jest jawnego rozpoznania sprawy. Skoro bowiem obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa, to tym samym norma ograniczająca sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku jest niezgodna z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 11 sierpnia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie, że treść zaskarżonego przepisu pozostaje bez związku z orzeczeniem zapadłym w sprawie skarżącej. Jak bowiem wskazała skarżąca, ostatecznym orzeczeniem prowadzącym do naruszenia jej praw i wolności jest postanowienie Sądu Najwyższego z 4 maja 2009 r., którym oddalono kasację skarżącej jako oczywiście bezzasadną. Orzeczenie Sądu Najwyższego nie zawiera jednak rozstrzygnięć w zakresie odmowy sporządzenia uzasadnienia. Do postanowienia załączono jedynie pouczenie dla skarżącej, że uzasadnienie, zgodnie z art. 535 § 3 k.p.k., nie zostanie w tej sprawie sporządzone. Pouczenie to jednak nie stanowi elementu wydanego orzeczenia. Skarżąca nie wskazała na żadne inne orzeczenie wydane w jej sprawie, którego przedmiotem byłaby odmowa sporządzenia uzasadnienia w oparciu o zaskarżony art. 535 § 3 k.p.k., co zgodnie z przepisem art. 46 ust.