Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 185/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 maja 2015 r. E.S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność
art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121,
ze zm.; dalej: ustawa systemowa) z art. 2, art. 32 i art. 67 Konstytucji.
W przekonaniu skarżącego art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej narusza wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadę zaufania obywatela
do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż wprowadza normę skutkującą „wygaśnięciem ubezpieczenia chorobowego w przypadku
nieterminowego uiszczenia składki na ubezpieczenie chorobowe niezależnie od tego, czy do uchybienia terminowi doszło z winy
lub z działania niezawinionego ubezpieczonego, i niezależnie od tego, czy składka została uiszczona”. Skarżący uważa, że ten
przepis ustawy systemowej narusza także zasadę przyzwoitej legislacji, gdyż daje ZUS możliwość wydawania arbitralnych decyzji
w przedmiocie wyrażenia zgody na opłacenie składek po terminie. W skardze sformułowany został także zarzut naruszenia art.
32 i art. 67 Konstytucji polegającego na dyskryminującym traktowaniu ubezpieczonych, którzy uiścili należne składki z tytułu
ubezpieczenia chorobowego po terminie, przez zrównanie ich sytuacji prawnej z sytuacją prawną osób, które składki tej nie
opłaciły. W przekonaniu skarżącego art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej jest niezgodny z art. 67 Konstytucji również dlatego,
że nie przewiduje możliwości żądania zwrotu uiszczonej należności.
Postanowieniem z 19 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
Trybunał stwierdził, że skarżący nie wykazał, że zakwestionowany art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej jest niezgodny z Konstytucją.
Trybunał odniósł się do orzecznictwa sądowego dotyczącego zaskarżonego przepisu i zwrócił uwagę, że sądy wymagają, by ZUS
przeanalizował powody nieterminowego uiszczania składek, a swoją decyzję w przedmiocie wyrażenia zgody na późniejsze ich opłacenie
umotywował, odwołując się