Postanowienie TK z dnia 24 listopada 2009, sygn. Ts 186/08

W skardze konstytucyjnej z 11 czerwca 2008 r. skarżący wniósł o zbadanie zgodności art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) oraz art. 37 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2, art. 173, art. 178 ust. 1, art. 179, art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji.

W opinii skarżącego przewidziana w kwestionowanych regulacjach kompetencja Ministra Sprawiedliwości, a także działających z jego upoważnienia – sekretarza stanu oraz podsekretarza stanu, do delegowania sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków w innym sądzie, narusza konstytucyjną zasadę podziału i równowagi władz, godząc tym samym w prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Skarżący zarzuca także powyższemu unormowaniu niezgodność z konstytucyjnymi zasadami: odrębności i niezależności władzy sądowej od innych władz, niezawisłości sędziowskiej, nieusuwalności i nieprzenoszalności sędziów, a także naruszenie monopolu prezydenta w zakresie powoływania sędziów.

Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z 23 września 2003 r. (sygn. akt IV K 20/02/W) skarżący został skazany za czyn opisany w art. 148 § 1 d. k.k. W pięcioosobowym składzie sędziowskim rozpoznającym sprawę zasiadał sędzia, który do orzekania w Sądzie Okręgowym został delegowany przez Ministra Sprawiedliwości. Akt delegacyjny tego sędziego podpisał podsekretarz stanu, działający z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 4 lutego 2004 r. (sygn. akt II AKa 550/03) zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej kary skarżącego, w