Postanowienie TK z dnia 26 września 2012, sygn. Ts 186/12

W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2012 r. Edyta S. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 40 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) „w zakresie, w jakim nie zapewnia sędziemu orzekającemu w składzie sądu I instancji, któremu sąd odwoławczy udzielił wytyku prawa do odwołania się od postanowienia o udzieleniu wytyku”, z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącej pozbawienie jej możliwości zaskarżenia postanowienia o wytyku, które w oczywisty sposób godzi w jej dobra osobiste i zostało wydane niezgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, narusza wskazane przez nią wzorce konstytucyjne.

Postanowieniem z 26 września 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarżąca nie uzyskała ostatecznego orzeczenia o swoich wolnościach lub prawach, których naruszenie zarzuca w skardze. Nie wniosła bowiem środka odwoławczego od postanowienia o udzieleniu jej wytyku, a tym samym nie uzyskała rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności takiego środka odwoławczego. Ponadto Trybunał stwierdził, że część zarzutów sformułowanych w skardze odnosi się do niesłusznego – zdaniem skarżącej – udzielenia wytyku oraz naruszenia, przez sąd go udzielający, przepisów proceduralnych. Zarzuty te dotyczą jednak sfery stosowania prawa i nie mogą być rozpoznane przez Trybunał Konstytucyjny w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Stwierdziła w nim, że jej skarga dotyczy konkretnego naruszenia jej praw i wolności, do którego doszło na mocy postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 17 maja 2012 r. (sygn. akt IV Ka 390/2012) o udzieleniu wytyku sądowi, w którego składzie zasiadała. Postanowienie to nie zawierało pouczenia o możliwości jego zaskarżenia, a żaden