Postanowienie TK z dnia 24 marca 2017, sygn. Ts 186/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 września 2016 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 394 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia sądu o podjęciu zawieszonego postępowania cywilnego pomimo braku podstaw do jego podjęcia, z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. M.G. wystąpił przeciwko skarżącej do Sądu Rejonowego w C. z powództwem o zapłatę wynagrodzenia. W postanowieniu z lipca 2015 r. sąd ten, działając w oparciu o art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c., zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Związku Pracodawców „Transport i Logistyka Polska” o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów prawa będących materialnoprawną podstawą żądania powoda (sygn. akt K 11/15). W postanowieniu z 5 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w C. podjął zawieszone postępowanie z urzędu.

Skarżąca wywiodła od tego postanowienia zażalenie, które w postanowieniu z marca 2016 r. zostało przez sąd pierwszej instancji odrzucone.

Następnie, w postanowieniu z czerwca 2016 r., Sąd Okręgowy w B. oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu Rejonowego w C. z marca 2016 r. Sąd uznał, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania. Ponadto sąd stwierdził, że postanowienie z lipca 2015 r. było wadliwe, gdyż w tej sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. W konsekwencji, w ocenie sądu okręgowego, sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o podjęciu tego postępowania.

Skarżąca uważa, że zaskarżony przepis narusza jej prawo do sądu wynikające z klauzuli