Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 lutego 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 187/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 listopada 2003 r. Spółka z o.o. „Calamus” (będąca spółką
jednoosobową) zarzuciła art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu
nadanym przez art. 6 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych
ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 419) niezgodność z art. 2, 20, 22, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 64 ust. 2 i 3, art. 84 oraz art.
217 Konstytucji, a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a tiret dziewiąte ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 144, poz.
931) niezgodność z art. 2, 84 oraz 217 Konstytucji. Ponadto zakwestionowano zgodność art. 158 § 2 rozporządzenia Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej z 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 23 grudnia
1988 r. o zmianie Kodeksu handlowego (Dz. U. Nr 41, poz. 326) z art. 2, 32, 20, 21, 22, art. 31 ust. 3, art. 47, 64 oraz art.
67 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 7 kwietnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując
w uzasadnieniu, że wysunięty w skardze zarzut skierowany przeciwko art. 158 § 2 k.k. jest zarzutem przeciwko „luce prawnej”,
która uniemożliwia w przypadku jednoosobowych spółek z o.o., w których członkiem zarządu jest jedyny wspólnik, podjęcie uchwał
w sprawach wymienionych w art. 203 k.h. Ponadto podstawę odmowy nadania dalszego biegu wniesionej skardze stanowiło niewskazanie
praw konstytucyjnych przysługujących spółce, a nie jej jedynemu wspólnikowi, których naruszenie legitymowałoby do wniesienia
skargi konstytucyjnej lub, co odnosi