W skardze konstytucyjnej z 14 sierpnia 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 1302 § 3 i 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art.
31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r.
Sąd Rejonowy w Częstochowie – VIII Wydział Gospodarczy (sygn. akt VIII GC 561/06) odrzucił apelację powoda z powodu braku
uiszczenia opłaty. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie – V Wydział Gospodarczy (sygn. akt
V Gz 76/07) oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 17 maja 2007 r.
Skarżący zarzucił, że zaskarżone przepisy art. 1302 § 3 i 4 k.p.c. prowadzą do zamknięcia drogi sądowej w dochodzeniu naruszonych praw, przez co są niezgodne z art. 77 ust.
2 Konstytucji, naruszają również prawo do równego traktowania wynikające z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego
zaskarżone przepisy naruszają także zasady poprawnej legislacji (art. 2 Konstytucji) oraz zasadę proporcjonalności, o której
mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji. W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że wycofuje zarzut
naruszenia art. 77 ust. 2 Konstytucji przez art. 1302 § 3 i 4 k.p.c.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego,
że w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu
normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. Uprawdopodobnienie
przez skarżącego naruszenia jego praw lub wolności jest zatem przesłanką