Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 187/10 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 28 lipca 2010 r. Andrzej Z. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68, ze zm.; dalej: ustawa o PSP) rozumiany
w ten sposób, że funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej po przejściu na emeryturę nie przysługuje w zamian za czas pełnienia
ponadnormatywnej służby ekwiwalent pieniężny, jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że niemożność uzyskania rekompensaty pieniężnej za czas wolny od służby w zamian za czas pełnienia ponadnormatywnej
służby narusza jego prawa i wolności określone w petitum skargi konstytucyjnej.
2. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r. (doręczonym 24 stycznia 2011 r.) Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze
konstytucyjnej. Zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia było przekroczenie terminu do wniesienia tego środka prawnego.
Skarżący bowiem za bieg początkowy tego terminu uznał dzień doręczenia mu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia
2010 r. (sygn. akt I PK 22/10), w którym Sąd odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Niezależnie od powyższego
Trybunał stwierdził, że skarżący nie wskazał żadnego prawa, w związku z którym doznały naruszenia ogólne zasady równości i
państwa prawnego.
3. Zażalenie na postanowienie Trybunału wniósł pełnomocnik skarżącego. W piśmie z 31 stycznia 2011 r. zarzucił niewłaściwe
przyjęcie przez Trybunał, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu oraz błędne zastosowanie art.
2 i art. 32 Konstytucji. W ocenie skarżącego, przyjęta przez Trybunał interpretacja pojęcia wyczerpania drogi prawnej, w sytuacji,
w której znalazł się skarżący, zmusza go do wniesienia skargi kasacyjnej, jak również skargi konstytucyjnej. Obowiązujący
przymus adwokacko-radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym oraz wynikający z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997