Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 187/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 11 lipca 2014 r. Gmina Miasta G. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 36 ust. 1
pkt 2 oraz art. 37 ust. 9 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012
r. poz. 647, ze zm.; dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) są niezgodne z art. 2, art. 16, art. 21
ust. 2, art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z postanowieniem Sądu Najwyższego z lutego 2014 r., którym Sąd odmówił przyjęcia
do rozpoznania skargi kasacyjnej, złożonej przez skarżącą w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. (dalej:
Sąd Apelacyjny w G.) z listopada 2012 r.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają jej konstytucyjne prawa, ponieważ nie określają przesłanek nabycia przez
gminę nieruchomości dotkniętej skutkami planu zagospodarowania przestrzennego.
Postanowieniem z 11 lutego 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi 18 lutego 2015 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że skarżąca wniosła ją po terminie określonym w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). W uzasadnieniu
Trybunał zwrócił uwagę na to, że „ostatecznym orzeczeniem – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 ustawy
o TK [z 1997 r.] – wydanym w postępowaniu cywilnym jest prawomocny wyrok lub postanowienie, a skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia. Tym samym termin złożenia skargi konstytucyjnej rozpoczyna bieg w momencie uzyskania przez skarżącego
prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji, przy czym wniesienie skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia
jest irrelewantne dla biegu tego terminu”. Trybunał wskazał, że w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna,