Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 kwietnia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 187/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 września 2016 r. B.M. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność z Konstytucją art. 82 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 15; dalej: k.w.).
Zakwestionowanemu przepisowi k.w. – w zakresie, w jakim „w kontekście wyborów do Sejmu i do Senatu nie dopuszcza innych protestów
wyborczych, niż te wniesione z powodu naruszenia niektórych, enumeratywnie określonych przepisów prawa” – skarżący zarzucił,
że jest niezgodny z art. 101 ust. 2 w zw. z art. 101 ust. 1 i art. 77 ust. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 oraz z
art. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 i art. 97 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący skierował skargę konstytucyjną w kontekście następującej sprawy. W związku z wyborami uzupełniającymi do Senatu przeprowadzonymi
6 marca 2016 r. skarżący wystąpił z protestem wyborczym przeciwko ich ważności. Jako podstawę faktyczną protestu skarżący
wskazał prowadzenie na dużą skalę na rzecz jednej z kandydatek kampanii wyborczej przez instytucje państwowe, finansowanie
jej kampanii na skalę przekraczającą limit dopuszczalnych wydatków, jak również akcję zastraszania wyborców zabierających
głos na spotkaniu z kandydatką oraz rozdających ulotki profrekwencyjne. Po rozpoznaniu na posiedzeniu Izby Pracy Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych, postanowieniem z kwietnia 2016 r., Sąd Najwyższy pozostawił protest skarżącego bez dalszego
biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy stwierdził, że opisane w proteście zachowania nie wypełniają ustawowych
podstaw wnoszenia tego środka prawnego. Podkreślił, że w swoim proteście skarżący zarzucił nie tyle obrazę przepisów k.w.,
ile przepisów innych aktów prawnych, tj. Konstytucji oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej
w Rzymie dnia 4 listopada 1950