W skardze konstytucyjnej z 8 listopada 2003 r. (data nadania skargi konstytucyjnej w urzędzie pocztowym) skarżąca zakwestionowała
zgodność z Konstytucją RP przepisu § 45 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych
przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym
w 2001 r. Uzasadniając postawiony zarzut skarżąca wskazała na naruszenie art. 92 Konstytucji, zgodnie z którym do wydania
rozporządzenia konieczne jest szczegółowe upoważnienie zawarte w ustawie. W ocenie skarżącej, ustawa z 8 stycznia 1993 r.
o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a zwłaszcza jej art. 32 ust. 5, tego rodzaju upoważnienia nie zawiera.
Z kolei naruszenia art. 217 Konstytucji uparuje skarżąca w nałożeniu na podatnika obowiązku drogą pozaustawową, co prowadzi
do niedozwolonego ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i praw.
Skarga konstytucyjna skierowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej
we Wrocławiu z 29 kwietnia 2003 r. (nr LF-1/030086/2/VAT/249) określono wobec skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od
towarów i usług. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że skarżąca bezpodstawnie dokonała obniżenia podatku należnego o
podatek naliczony, poprzez zmianę podmiotu transakcji z naruszeniem przepisu § 45 zaskarżonego rozporządzenia. Powyższe rozstrzygnięcie
zostało utrzymane w mocy decyzją Izby Skarbowej we Wrocławiu z 1 sierpnia 2003 r. (nr PP-4408/277/2003).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21 listopada 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez wskazanie, czy skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od
opisanej wyżej decyzji Izby Skarbowej we Wrocławiu z 1 sierpnia 2003 r. Skarżącą wezwano także do wskazania, jakie konstytucyjne
wolności lub prawa, i w jaki sposób – jej zdaniem – zostały