Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 września 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 188/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 października 2005 r., wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 27 ust. 1 i 3 ustawy z dnia
11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990
osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428) w zw. z art. 542 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
– Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) w zw. z art. z art. 9 § 2 k.p.k. z art. 2, art. 7, art. 32 ust.
1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że w niniejszej sprawie naruszone zostało przysługujące mu prawo do rozpatrzenia
jego sprawy przez właściwy sąd, gdyż w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie wniosków o wyłączenie sędziów
od orzekania w sprawie lustracyjnej, zakończonych prawomocnymi orzeczeniami, rozstrzygała Przewodnicząca Wydziału, oraz prawo
do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy przez właściwy sąd, którego podstawę stanowiłyby przepisy prawa, a nie poglądy
wyrażone w literaturze karnoprocesowej. Skarżący uznał ponadto, że pozbawiony został prawa do zaskarżenia postanowienia o
oddaleniu wniosku, mimo że uprawnienie to przysługuje wnioskodawcom, których wniosek o wznowienie podlegał rozpoznaniu przez
sąd okręgowy. Prowadzi to do naruszenia zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji i prawa do zaskarżenia orzeczeń wydanych
w pierwszej instancji. Ponadto zdaniem skarżącego został on pozbawiony prawa dochodzenia na drodze sądowej naruszonych praw
i wolności.
Postanowieniem z 7 marca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Za zasadniczy powód odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej Trybunał uznał fakt, że skarżący nie wykazał istnienia ostatecznego
orzeczenia o przysługujących mu prawach lub wolnościach, które oparte zostało na zaskarżonych