Postanowienie TK z dnia 16 lipca 2009, sygn. Ts 188/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 14 sierpnia 2007 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art. 8 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118, ze zm.) oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych podstaw wymiaru emerytur i rent (Dz. U. z 1989 r. Nr 11, poz. 63, ze zm.) z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 2 i art. 2 Konstytucji.

Decyzją z 28 kwietnia 2004 r. (nr E-366873/20) Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał skarżącej emeryturę w najniższej wysokości. Odwołanie od powyższej decyzji zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Zielonej Górze – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Wydział IX wyrokiem z 31 sierpnia 2005 r. (sygn. akt IV U 1884/04). Wyrokiem z 19 kwietnia 2007 r. (sygn. akt III AUa 1583/05) Sąd Apelacyjny w Poznaniu – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację wniesioną od wskazanego powyżej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu powyższych orzeczeń sądy podniosły, iż pomiędzy Państwem Polskim a Republiką Kirgizji nie została zawarta żadna umowa międzynarodowa regulująca wzajemne zasady ubezpieczenia i zaopatrzenia społecznego, co uniemożliwia uwzględnienie przy ustalaniu wysokości podstawy wymiaru wysokości wynagrodzenia uzyskiwanego poza granicami kraju. Nie ma również uzasadnienia dla zastosowania § 10 zaskarżonej regulacji, ponieważ skarżąca w trakcie zatrudnienia za granicą nie opłacała składek na ubezpieczenie społeczne w kraju ani przed podjęciem tam zatrudnienia nie była zatrudniona w Polsce.

Skarżąca uprawnienie do wniesienia skargi konstytucyjnej upatruje w naruszeniu zasady równości (zakazu dyskryminacji) w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w art. 67 Konstytucji. Zaskarżone przepisy przewidują, że przy obliczaniu podstawy wymiaru emerytury możliwe jest wzięcie pod uwagę zarobków uzyskiwanych poza granicami kraju