Postanowienie TK z dnia 06 października 2010, sygn. Ts 188/08

W skardze konstytucyjnej skarżąca domagała się stwierdzenia niezgodności art. 4799 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim zezwala na zwrot odpowiedzi na pozew bez wzywania do usunięcia braku w postaci dowodu doręczenia drugiej stronie odpisu pisma albo dowodu wysłania go listem poleconym, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 175 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. W ocenie skarżącej zastosowanie tej normy pogorszyło jej sytuację procesową, a w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku zaocznego i do naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zaskarżony przepis – w myśl stanowiska skarżącej – nie uwzględnienia zasad wywodzących się z zasady państwa prawa, czyli zasady zaufania obywateli do państwa, w tym organów państwowych i sądów, zasady stosowania przez ustawodawcę adekwatnych środków do zamierzonych celów, prawa do realnego uczestnictwa w postępowaniu sądowym oraz prawa do wysłuchania strony w procesie (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji). Skarżąca podniosła, że naruszone zostało także jej prawo do wymiaru sprawiedliwości, którego celem nadrzędnym jest ustalenie stanu faktycznego oraz prawnego sprawy i wydanie wyroku zgodnie z przepisami prawa materialnego (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 175 Konstytucji). Naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji skarżąca upatrywała w – nieuzasadnionym w demokratycznym państwie prawa – ograniczeniu możliwości popełniania drobnych błędów procesowych przez strony postępowania gospodarczego, prowadzącym do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do sądu i prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że art. 394 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na zarządzenie o zwrocie odpowiedzi na pozew bez wzywania o uzupełnienie braków, jest niezgodny z art.