W skardze konstytucyjnej z 17 czerwca 2011 r. (data nadania) skarżąca spółka – Przedsiębiorstwo Komunikacyjno Spedycyjne TYCHY
Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności art. 793 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w zakresie zwrotu »może wydać« oraz »oznaczając cel, któremu mają
służyć«” z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji.
Skarżąca zarzuciła, że zakwestionowany przepis w brzmieniu: „w razie potrzeby prowadzenia egzekucji na rzecz kilku osób lub
przeciwko kilku osobom albo z kilku składowych części majątku tego samego dłużnika, sąd oprócz pierwszego tytułu wykonawczego
może wydawać dalsze tytuły, oznaczając cel, któremu mają służyć, i ich liczbę porządkową”, przez użyte w nim zwroty niedookreślone
uzależnia wydanie dalszego tytułu wykonawczego od swobodnego uznania sądu. Zdaniem skarżącej „taka forma reglamentowania”
dalszych tytułów wykonawczych nie znajduje żadnego uzasadnienia i w praktyce uniemożliwia wykonanie orzeczenia, a zatem zamyka
drogę do skutecznej egzekucji z majątku dłużnika.
Postanowieniem z 11 kwietnia 2012 r. (doręczonym 16 kwietnia 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej z powodu oczywistej bezzasadności sformułowanych w niej zarzutów.
Zażaleniem z 23 kwietnia 2012 r. (data nadania) skarżąca zaskarżyła postanowienie Trybunału w całości, wniosła o jego uchylenie
i nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu zarzuciła, że istotą złożonej przez nią skargi konstytucyjnej
nie jest – jak przyjął w postanowieniu Trybunał – zakres swobody sądu w ocenie sprawy, lecz uzależnienie prawa do wykonania
prawomocnego orzeczenia sądu (wydania dalszego tytułu wykonawczego) „od uznaniowej decyzji pozostawionej swobodnej, by nie
rzec dowolnej ocenie sądu”. Jak podniosła w zażaleniu skarżąca, bez znaczenia jest, „czy zamknięcie drogi sądowej nastąpiło
w jedno, czy dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym, albowiem prawo określone