Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 stycznia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 188/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 21 września 2017 r. skarżąca M.L. Sp. z o.o. Spółka komandytowa (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność z Konstytucją następujących norm prawnych.
Po pierwsze, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy
kierowców (Dz. U. z 2013 r. poz. 567; dalej: ustawa zmieniająca) – w zakresie, w jakim stanowi, iż licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego uprawnia do wykonywania przewozów
w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym do czasu wydania licencji wspólnotowej, o której mowa w art. 4 ust. 2 tej
ustawy – z art. 2 w związku z art. 22 Konstytucji, a także z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji. W ocenie skarżącej, zakwestionowana
norma narusza zasadę „praw słusznie nabytych w zakresie swobodnej działalności gospodarczej” w ten sposób, że prowadzi do
pozbawienia prawa nabytego, uprawniającego skarżącą do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego na okres dłuższy
niż 10 lat, a także narusza prawo skarżącej do równego traktowania w zakresie ograniczania swobody działalności gospodarczej
przez władze publiczne w ten sposób, że dyskryminuje podmioty posiadające licencje nie wspólnotowe.
Po drugie, art. 4 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009
r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L. z 2009 r. nr 300, poz.
72; dalej: rozporządzenie UE) – w zakresie w jakim przewiduje, że licencja wspólnotowa wydawana jest na okres nie dłuższy
niż dziesięć lat – z art. 2 w związku z art. 22 Konstytucji. W ocenie skarżącej, zaskarżona norma narusza zasadę „państwa
prawa i wynikającą z niej zasadę ochrony praw słusznie nabytych oraz zasadę wolności działalności gospodarczej”.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku