Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 marca 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 189/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Leszka K. zakwestionowano zgodność z konstytucją art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991
r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity z 1999 r. Dz.U. Nr 54, poz. 572 ze zm.). Wniesiono również “o stwierdzenie, iż organ
kontroli skarbowej nie posiada uprawnień do wydania decyzji określających lub ustalających zobowiązania podatkowe i inne należności
budżetowe, gdyż uprawnienia w tym przedmiocie należą do właściwości urzędów skarbowych” (art. 13 § 1 i art. 21 § 2 i § 4 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa; Dz.U. Nr 137, poz. 926).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 2 stycznia 2001 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków
skargi konstytucyjnej poprzez wskazanie, czy w niniejszej sprawie została wyczerpana droga prawna, w szczególności przez podanie
czy skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz dokładne określenie konstytucyjnych praw lub wolności
skarżącego, naruszonych ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na zaskarżonym przepisie wraz z podaniem sposobu ich naruszenia
przez zaskarżony przepis.
W piśmie procesowym z 15 stycznia 2001 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że – jego zdaniem – ostateczną decyzją w rozumieniu
art. 46 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym jest decyzja Izby Skarbowej, którą skarżący otrzymał 25 września 2000 r., a co za
tym idzie nie wnosił on również skargi do NSA. Decyzja skarżącego o złożeniu skargi konstytucyjnej podyktowana została przewlekłością
postępowania przed NSA. W dalszych wywodach pisma procesowego pełnomocnik skarżącego twierdzi, iż złożenie skargi do NSA odbywa
się w trybie nadzwyczajnym i nie jest warunkiem koniecznym do złożenia skargi konstytucyjnej.
Odnośnie dalszych punktów zarządzenia sędziego, pełnomocnik skarżącego wywodzi, iż naruszenie praw skarżącego nastąpiło wskutek
naruszenia prawa przez decyzję Izby Skarbowej, utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Urzędu Kontroli Skarbowej, która – zdaniem
skarżącego – została wydana