Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 189/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 sierpnia 2012 r. Czesława Wanda P. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie niezgodności art.
112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.;
dalej ustawa o kosztach sądowych) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 77 ust. 2, art. 78, art.
176 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej przyjęcie, że w wypadku wniesienia przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika pisma
podlegającego opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu lub
wartości przedmiotu zaskarżenia, wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i oddalenia tego wniosku, nie ma zastosowania
procedura wezwania strony do opłacenia pisma (przewidziana w art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego, Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), a bieg terminu do opłacenia pisma rozpoczyna się w dniu doręczenia stronie postanowienia
oddalającego zażalenie na nieuwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, narusza wskazane w skardze zasady i prawa
konstytucyjne. Uniemożliwia bowiem skarżącej dochodzenie swoich praw na drodze sądowej, a także narusza jej prawo do sądu,
prawo do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji i zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego. Godzi również
w zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadę bezpieczeństwa prawnego obywateli.
Postanowieniem z 16 października 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ
ustalił, że de facto jest ona skargą na nieprawidłowe stosowanie prawa, nie zaś na niekonstytucyjność art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych.
Nawet gdyby sformułowane w niej zarzuty potraktować jako zarzuty naruszenia Konstytucji przez zaskarżony przepis,