Postanowienie TK z dnia 14 lipca 2020, sygn. Ts 189/19

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 grudnia 2019 r. (data nadania) M.P. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez adwokata ustanowionego z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Postanowieniem z 21 lipca 2014 r. (znak: […]) Wojewoda W. (dalej: Wojewoda) nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości 420 zł z powodu uchylania się od poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym oraz wezwał do jej uiszczenia w terminie do 15 października 2014 r. Jednocześnie wezwał skarżącą do wykonania przedmiotowego obowiązku w wymienionym terminie.

Pismem z 28 lipca 2014 r. skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a zażaleniem (z tego samego dnia) zaskarżyła wyżej wymienione postanowienie o nałożeniu grzywny.

Postanowieniem z 7 kwietnia 2015 r. (znak: […]) Wojewoda oddalił wszystkie zarzuty skarżącej w sprawie dotyczącej obowiązku poddania szczepieniom ochronnym małoletniego.

Od wymienionego postanowienia skarżąca odwołała się do Ministra Zdrowia (dalej: Minister), który postanowieniem z 24 marca 2016 r. (znak: […]) utrzymał je w mocy. Zdaniem Ministra postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w sposób zgodny z prawem. Jednocześnie wskazał, że zastosowany przez Wojewodę środek w postaci grzywny w wysokości 420 zł stanowi najmniej uciążliwy środek w nakłonieniu do wykonania obowiązku szczepień ochronnych.

Skarżąca złożyła skargę na postanowienie Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA), który wyrokiem z 15 maja 2017 r. (sygn. akt […]) oddalił ją w całości. WSA wskazał, że nałożony na skarżącą obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (ówcześnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 947, ze zm.; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób