Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 września 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 19/00 |
Uzasadnienie:
Skargą konstytucyjną z 12 lutego 2000 r. skarżący – Narodowy Fundusz Inwestycyjny H. SA wniósł o stwierdzenie, że art. 2 ust.
3 pkt 4 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz.U. z 1995 r. Nr 13, poz. 59 ze zm.) jest niezgodny
z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 3 oraz art. 203 ust. 3 i art. 207 Konstytucji RP.
Podstawą wniesienia skargi konstytucyjnej stało się pismo Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z 24 maja 1999 r. potwierdzające
prawidłowość zakresu kontroli ustalonego pismem z 13 kwietnia 1999 r. przez Wicedyrektora Departamentu Skarbu Państwa i Prywatyzacji.
Na pismo Prezesa NIK skarżący NFI H. SA wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z 16 listopada
1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, iż kwestionowany przepis jest niezgodny z konstytucją, gdyż nie określa minimum udziału
państwa w przedsiębiorstwie, które może być poddane kontroli NIK. Ponadto przepis ten nie stwarza możliwości sądowej weryfikacji
działań kontrolnych i umożliwia dowolne określenie przez organ kontrolujący zakresu kontroli. Skarżący twierdzi także, iż
przepis wykracza poza zakres konstytucyjnej regulacji dotyczącej Najwyższej Izby Kontroli.
Skarżący twierdzi, iż nie jest jednostką, o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli, ponieważ nie wykorzystuje
majątku Skarbu Państwa, jakim są należące do tegoż akcje NFI H. SA. Zatem zaskarżony art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy nie dawał
NIK podstaw do kontroli w NFI H. SA, w którym Skarb Państwa posiada tylko 16% akcji. W efekcie, jak podnosi skarżący, doszło
do przeprowadzenia kontroli państwowej sprywatyzowanego już podmiotu.
W postępowaniu kontrolnym stanowiącym podstawę wniesienia niniejszej skargi doszło, zdaniem skarżącego, do uznaniowego i niezaskarżalnego
określenia