Postanowienie TK z dnia 07 października 2002, sygn. Ts 19/02

W skardze konstytucyjnej Jana Dudy z 16 lutego 2002 r. zarzucono, iż art. 63a § 1 oraz art. 16 § 3 in fine ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 22, poz. 91 ze zm.) są niezgodne z art. 30, 32, 38 oraz art. 40 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, iż orzeczeniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Notarialnej w Warszawie z 17 maja 2001 r. (sygn. akt WSD 1/2001) uchylono orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w Katowicach z dnia 17 maja 2000 r., wyrażające na wniosek Ministra Sprawiedliwości pozytywną opinię o odwołaniu skarżącego ze stanowiska notariusza oraz umorzono postępowanie w tej sprawie z uwagi na utratę przez sądy dyscyplinarne prawa do wyrażania tego typu opinii. Postanowieniem z 17 września 2001 r. (sygn. akt III SZ 10/01) Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania kasację skarżącego od powyższego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Notarialnej wskazując, iż orzeczenie to nie ma charakteru dyscyplinarnego, lecz zostało wydane w szczególnym postępowaniu administracyjnym, stąd nie przysługuje od niego kasacja do Sądu Najwyższego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 grudnia 2001 r. (sygn. akt II 3981/01) odrzucił skargę jaką skarżący wniósł od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Notarialnej stwierdzając,