Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 19/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 stycznia 2012 r. Jarosław S. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 56 § 2 ustawy z dnia
10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, ze zm.; dalej: k.k.s.) oraz art. 523 § 2 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 4, art.
10, art. 30, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 2 i 3, art. 45, art. 217 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 lipca 2012 r. (doręczonym 18 lipca 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze
konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że wniesiony środek nie spełniał (mimo wezwania zarządzeniem sędziego Trybunału do
uzupełnienia braków formalnych skargi) większości przesłanek określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w
przepisach ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).
Zdaniem Trybunału skarżący – w odniesieniu do zaskarżonego art. 56 § 2 k.k.s. – przekroczył ustawowy termin, o którym mowa
w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Zarzuty niezgodności art. 523 § 2 k.p.k. z art. 2, art. 4, art. 10, art. 30, art. 31 ust. 1
i 3, art. 32, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 2 i 3, art. 45, art. 217 Konstytucji były zaś oczywiście bezzasadne i koncentrowały
się na płaszczyźnie stosowania prawa.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału. W piśmie procesowym z 23 lipca 2012 r. zaskarżył postanowienie w całości
i wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. Zarzucił, po pierwsze, naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 1