Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 czerwca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 19/18 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału 2 lutego 2018 r. skardze konstytucyjnej, M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
Skarga została złożona w związku z następującą sprawą.
Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA) ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium
Odwoławczego w Warszawie z 25 listopada 2016 r. (nr […]; dalej: postanowienie SKO) w przedmiocie stanowiska wierzyciela w
sprawie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
WSA postanowieniem z 17 lutego 2017 r. (sygn. akt […]) odrzucił skargę wskazując, iż 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa
z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658),
mocą której znowelizowano dotychczasowe brzmienie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(ówcześnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 133, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W art. 3 § 2
pkt 3 p.p.s.a. spod jurysdykcji sądów administracyjnych wyłączono możliwość orzekania w sprawach skarg na postanowienia wierzyciela
o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz na te postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie
zgłoszonego zarzutu.
Postanowieniem z 21 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) WSA odmówił ustanowienia pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi
kasacyjnej. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA z 8 sierpnia 2017 r. (sygn. akt jak wyżej). Skarżący
wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które następnie, ze względu na jego niedopuszczalność, zostało odrzucone przez
WSA postanowieniem z 19 września 2017 r. (sygn. akt jak wyżej). Na powyższe orzeczenie skarżący wniósł zażalenie, oddalone
postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2017 r. (sygn. akt […]).