Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lutego 1998 r.
|
| Sygn. akt Ts 19/97 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z dnia 4 grudnia 1997 r. zakwestionowano art. 6 ust. 3-6 ustawy z dnia 29 grudnia 1993
r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r., Nr 1, poz. 1 ze zmianami) w zakresie
odnoszącym się do art. 2 tej ustawy, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie
roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. Nr 87, poz. 435). W oparciu o te przepisy Sąd Rejonowy w
C. wyrokiem z dnia 6 lutego 1997 r. (sygn.
akt VII P. 4619/95) oddalił powództwo skarżących przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zdaniem skarżących
regulacje będące przedmiotem skargi konstytucyjnej naruszają wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadę,
w myśl której Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej
oraz art. 32 Konstytucji wyrażający zasadę równości wobec prawa.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 17 grudnia 1997 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
wskazując, iż skarżące nie skorzystały z przysługujących im w toku instancji środków prawnych, w szczególności zaś