Postanowienie TK z dnia 21 maja 1999, sygn. Ts 19/99

Skarżący zwrócił się do Urzędu Skarbowego w R. 14 lutego 1995 r. z prośbą o zaniechanie poboru dopłaty do podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994, z powodu trudnej sytuacji materialnej oraz braku możliwości skorzystania z łącznego opodatkowania ze zmarłą żoną. Urząd Skarbowy decyzją z 10 kwietnia 1995 r. odmówił zaniechania poboru dopłaty uznając, że sytuacja majątkowa skarżącego nie daje ku temu podstaw. Izba Skarbowa w R. decyzją z 28 września 1995 r. umorzyła postępowanie odwoławcze ze względu na uiszczenie dopłaty przed wniesieniem odwołania przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 stycznia 1997 r. uchylił wymienioną wyżej decyzję Izby Skarbowej w R. przyjmując, iż postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe na skutek zapłaty należności. Izba Skarbowa w R. decyzją z 16 maja 1997 r. utrzymała w mocy wskazaną wyżej decyzję Urzędu Skarbowego. Skarga Emila G. na powyższą decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 listopada 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przedmiocie odmowy umorzenia części podatku organy I i II instancji w prawidłowy sposób oceniły sytuację majątkową skarżącego.

W skardze konstytucyjnej z 15 lutego 1999 r. skarżący zarzucił, że art. 6 ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych narusza art. 2, art. 8 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszenie to, zdaniem skarżącego, polega na tym, iż zakwestionowany przepis uniemożliwia złożenie wspólnego zeznania podatkowego z małżonkiem, który zmarł w trakcie trwania roku podatkowego.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 21 maja 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego w skardze konstytucyjnej zakwestionowano przepis ustawy, który nie był podstawą rozstrzygnięcia w toczącym się wcześniej postępowaniu, tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art.