Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 stycznia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 190/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Danuty Drozda zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca
1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). Zaskarżonemu przepisowi skarżąca zarzuciła niezgodność z art.
2, 21 oraz 64 Konstytucji. Polegać ma ona na pozbawieniu prawa do odszkodowania za wywłaszczenie, należnego osobom będącym
właścicielami gruntów, na których powstały drogi publiczne.
Postanowieniem z 1 września 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdził, że przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniono przepisy nie stanowiące normatywnej podstawy orzeczeń wydanych
w sprawie, w związku z którą skarżąca wystąpiła ze skargą konstytucyjną. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego podstawą taką
były w przypadku skarżącej przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zasiedzenia. Zaskarżony art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach
publicznych mógłby natomiast stanowić ewentualnie przedmiot skargi wnoszonej w związku z toczącym się z udziałem skarżącej
postępowaniem administracyjnym, w nim jednak nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1
Konstytucji.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącej. W zażaleniu
zakwestionowano stanowisko Trybunału Konstytucyjnego odnośnie oceny roli, jaką w postępowaniu sądowym w sprawie o zasiedzenie
odegrał zaskarżony przepis ustawy o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej zachodzi ścisła korelacja między ostatecznym orzeczeniem
wydanym w tej