Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 grudnia 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 190/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lipca 2006 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, iż art. 5
w zw. z art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
162, poz. 1692) w zw. z art. 4241 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art.
45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Zaskarżonej regulacji skarżący zarzuca naruszenie prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz zamknięcie drogi sądowej
do dochodzenia wynagrodzenia za szkody związane z niezgodnym z prawem działaniem sądów (art. 77 ust. 2 Konstytucji) w zakresie,
w jakim w stosunku do orzeczeń wydanych w postępowaniu cywilnym, które stały się prawomocne przed 1 września 2004 r., nie
jest dopuszczalne wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarżący podnosi, że od
dnia wejścia w życie Konstytucji ustawodawca zobowiązany był do stworzenia proceduralnych warunków do realizacji prawa do
odszkodowania za niezgodne z prawem działania władzy publicznej. Przepisy regulujące zasady dochodzenia tego odszkodowania
za działanie polegające na wydaniu orzeczenia w postępowaniu cywilnym oraz statuujące przesłankę przeprowadzenia postępowania
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu cywilnego zostały wprowadzone dopiero na mocy ustawy z dnia
17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (ustawa nowelizująca k.c.). Art. 5 tej ustawy
wyklucza możliwość wniesienia skargi