Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 190/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 czerwca 2008 r. Marek P. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie przepisów ustawy z dnia 27 lipca
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: u.s.p.): art. 107 § 1 u.s.p. w zakresie,
w jakim poprzez pojęcie uchybienia godności urzędu (przewinienia dyscyplinarnego) stanowi samoistną podstawę skazania sędziego,
z art. 45 w zw. z art. 2, art. 178 ust. 1, art. 180 ust. 1 Konstytucji; art. 107 § 1 u.s.p. w zakresie, w jakim poprzez pojęcie
uchybienia godności urzędu (przewinienia dyscyplinarnego) stanowi samoistną podstawę skazania sędziego, i art. 109 u.s.p.
z art. 45 w zw. z art. 32 Konstytucji; art. 121 w zw. z art. 9 u.s.p. z art. 45 w zw. z art. 173 Konstytucji; art. 117 u.s.p.,
rozumianego w ten sposób, że umożliwia zmianę zarzutu na etapie wyrokowania, z art. 45, art. 87 i art. 178 ust. 1 Konstytucji.
Ponadto, zakresem zaskarżenia objęte zostały: art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U.
Nr 240, poz. 2052, ze zm.; dalej: ustawa o SN), w zakresie, w jakim tworzy delegację do uregulowania w formie uchwał Zgromadzenia
Ogólnego Sądu Najwyższego zasad doboru sędziów do spraw dyscyplinarnych – jako wzorce kontroli skarżący przywołał art. 10,
art. 45 w zw. z art. 92, a także art. 176 ust. 2 Konstytucji; § 18 pkt 9 uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego
z 1 grudnia 2003 r. w sprawie regulaminu Sądu Najwyższego (M. P. Nr 57, poz. 898, ze zm.) – jako wzorce kontroli skarżący
przywołał art. 45, art. 87, art. 92, a także art. 176 ust. 2 Konstytucji; art. 351 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –