Postanowienie TK z dnia 18 czerwca 2015, sygn. Ts 190/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 lipca 2014 r. (data nadania) M.Ś. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 3941 (w skardze błędnie przywołano art. 394 § 1) oraz art. 3942 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego przez sąd drugiej instancji. Skarżąca wystąpiła także o zbadanie zgodności art. 357 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten nie przewiduje obowiązku sporządzenia przez sąd drugiej instancji uzasadnienia postanowienia o zawieszeniu postępowania.

W przekonaniu skarżącej brak możliwości poddania kontroli wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji i wynikające z niego prawo do sądu, w szczególności gwarancję rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżąca nie kwestionuje przy tym tego, że w określonych przypadkach zawieszenie postępowania jest konieczne. Jednakże, jak zaznacza, postanowienie, które przez zawieszenie rozpatrzenia sprawy na bliżej nieokreślony okres paraliżuje możliwość realizacji prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, powinno podlegać kontroli instancyjnej zgodnie z art. 176 ust. 1 Konstytucji. W przeciwnym wypadku jego wydanie powoduje powstanie wrażenia jego arbitralności.

Skarżąca „jedynie z ostrożności procesowej” sformułowała w skardze również zarzut niekonstytucyjności art. 357 § 1 k.p.c. Zaznaczyła, że w przypadku uznania przez Trybunał za niekonstytucyjne określonych w skardze przepisów w zakresie, w jakim nie przewidują one możliwości złożenia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji o zawieszeniu