Postanowienie TK z dnia 26 stycznia 2022, sygn. Ts 190/21

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 czerwca 2021 r. (data nadania) radca prawny A.S. (dalej: skarżąca), działając w imieniu własnym, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z 24 maja 2018 r. (sygn. akt […]) oddalono odwołanie skarżącej wniesione od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 20 listopada 2017 r. (znak: […]), odmawiającej przyznania jej prawa do zasiłku macierzyńskiego.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 13 maja 2019 r. (sygn. akt […]) oddalił apelację skarżącej od wyroku sądu pierwszej instancji.

Postanowieniem Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt […]) odmówiono skarżącej przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Rozstrzygnięcie to zostało wskazane w skardze konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie wydane w sprawie objętej wniesioną skargą w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393).

2. Pismem z 29 lipca 2021 r. (data nadania) skarżąca wykonała zarządzenie Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 15 lipca 2021 r. (doręczone 27 lipca 2021 r.) wzywające ją do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie wskazanych w tym zarządzeniu dokumentów. Natomiast pismem z 11 października 2021 r. odniosła się do zarządzenia Sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 20 września 2021 r. (doręczonego 4 października 2021 r.), wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi w postaci: wyjaśnienia rozbieżności zachodzących między petitum a uzasadnieniem skargi w zakresie wskazanych wzorców kontroli (pkt 1), wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw (pkt 2) oraz doręczenia dokumentu potwierdzającego wykonywanie przez skarżącą zawodu radcy prawnego (pkt 3).

3. Kwestionowanemu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach