Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 191/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Waldemara Domaszewicza z 18 grudnia 2002 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) zarzucono, iż art.
3935 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art.
45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 22 października 2002 r. odrzucono jego kasację od postanowienia
Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 31 lipca 2002 r. (sygn. akt II Cz 570/02). Zdaniem skarżącego w chwili składania przez niego
powództwa obowiązywały regulacje, które przewidywały możliwość wzniesienia kasacji w sprawie będącej przedmiotem postępowania
cywilnego. Z uwagi na przewlekłość tego postępowania, skarżący utracił tę możliwość w związku z wejściem w życie regulacji
prawnych przewidujących wyższą wartość przedmiotu sporu, w których kasacja jest dopuszczalna.
Ponadto skarżący podniósł, iż użyty w art. 3935 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego zwrot „z innych przyczyn niedopuszczalna” ma charakter nieostry.
Skarżący zakwestionował w szczególności niedopuszczalność kasacji na postanowienie sądu drugiej instancji, oddalające zażalenie
na postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu apelacji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 23 kwietnia 2003 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając,
iż skarżący nie wyczerpał przysługującej mu w ramach drogi prawnej środków zaskarżenia orzeczenia, z którego wydaniem łączy
naruszenie prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez sąd określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, bowiem
nie składał zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 22 października 2002 r., które to