Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 października 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 191/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 października 2005 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego zakwestionowano zgodność z
Konstytucją art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.
– dalej: u.g.n.). Zaskarżonemu przepisowi skarżący zarzucił niezgodność z art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji.
Polegać ma ona – zdaniem skarżącego – na niewłaściwym sposobie przeprowadzenia negocjacji dotyczących wysokości odszkodowania
za działki wywłaszczone w celu zajęcia pod drogę.
Postanowieniem z 20 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu stwierdził, że skarga konstytucyjna wniesiona została z przekroczeniem ustawowego terminu do korzystania z
tego środka ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Od dnia doręczenia skarżącemu wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
do dnia wniesienia skargi konstytucyjnej upłynął bowiem okres dłuższy aniżeli – przewidziane w art. 46 ust. 1 ustawy o TK
– trzy miesiące. Na stwierdzenie tego przekroczenia nie wpływa także uwzględnienie zawieszenia biegu terminu w okresie rozpoznawania
wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Niezależnie od tego uchybienia
Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto, że skarżący nie wskazał sposobu, w jaki kwestionowany przepis naruszył przysługujące
mu konstytucyjne prawa i wolności. Argumentacja skargi koncentruje się bowiem na wadliwym stosowaniu kwestionowanego przepisu
przez organy orzekające w sprawie skarżącego.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego. Zakwestionowano w nim stanowisko Trybunału
odnośnie