Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 191/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 20 czerwca 2008 r. skarżąca zarzuciła art. 104 ust. 1 i 8 ustawy
z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze
zm.; dalej: ustawa o emeryturach i rentach z FUS) sprzeczność z art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z
art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: skarżąca w 2005 r. była pracownikiem
publicznego zakładu opieki zdrowotnej oraz jednocześnie pobierała rentę w związku z częściową niezdolnością do pracy. Skarżącej
znana była treść art. 104 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, tak więc zawsze miała na względzie, aby jej przychód z tytułu
umowy o pracę pozostawał poniżej dopuszczalnego progu. Podobnie było w latach 2005-2006, w których jednak dokonano systemowej
jednorazowej wypłaty zaległej podwyżki wszystkim pracownikom publicznej służby zdrowia, przy czym w 2005 r. wypłacono podwyżki
przewidziane za lata 2001-2005, natomiast w I kwartale 2006 r. za lata 1999-2000. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział
we Wrocławiu, otrzymawszy informację o rocznym przychodzie skarżącej uzyskanym w 2005 r., powiadomił ją o przekroczeniu dopuszczalnego
w 2005 r. poziomu przychodów oraz decyzją z 20 marca 2006 r. zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie
około 800 zł (znak I/1145727/8/20). Odwołanie wniesione od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego we
Wrocławiu – Wydział VIII Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 października 2006 r. (sygn. akt VIII U 1582/2006). Wyrokiem
Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z 7 grudnia 2007 r. (sygn. akt III AUa 759/07) oddalono
apelację wniesioną od rozstrzygnięcia sądu I instancji.
Z wydaniem