Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lutego 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 191/16 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu i wniesionej do Trybunału
Konstytucyjnego 16 września 2016 r. (data nadania), W.P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 403 § 2 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 i art. 77
ust. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
2.1. Pismem z 14 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł do Sądu Okręgowego w O. skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem tego sądu z marca 2016 r. Jako podstawę skargi skarżący wskazał art. 403 § 2 k.p.c. w związku z wykryciem 26 lutego
2016 r. w aktach sprawy komorniczej zarządzenia komornika sądowego ze stycznia 2008 r., którego to dokumentu nie mógł przedstawić
jako dowodu w postępowaniu drugoinstancyjnym na rozprawie z powodu niedopuszczenia go do głosu przez sąd i zamknięciu rozprawy.
2.2. Postanowieniem z maja 2016 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sąd wskazał, że możliwość wznowienia postępowania cywilnego na podstawie art. 403 §
2 k.p.c. jest uzależniona od łącznego zaistnienia trzech przesłanek, tj.: po pierwsze – wykrycia po uprawomocnieniu się wyroku
nowych faktów, które istniały w toku postępowania, ale nie zostały w nim powołane; po drugie – możliwości ich wpływu na wynik
sprawy; po trzecie – niemożności skorzystania z nich przez stronę w poprzednim postępowaniu. W sprawie tej natomiast skarżący
podniósł, że wykrył środek dowodowy w postaci zarządzenia komornika sądowego z lutego 2016 r., czyli przed wydaniem wyroku
przez Sąd Okręgowy w O., które miało miejsce dopiero w marcu 2016 r., a zatem po wykryciu wskazanego dowodu. To zaś przemawiało
za uznaniem nieprawidłowości powołania przez skarżącego art. 403