Postanowienie TK z dnia 20 lutego 2020, sygn. Ts 191/19

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 grudnia 2019 r. (data nadania) W.R. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Wyrokiem z 11 września 2015 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy nakazał eksmisję skarżącej. Sąd Okręgowy w G. podtrzymał stanowisko pierwszej instancji w wyroku z 17 marca 2016 r. (sygn. akt […]) oddalając apelację skarżącej. Wyrok został doręczony skarżącej 18 sierpnia 2016 r. Od wyroku wniesiono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, którą Sąd Najwyższy odrzucił.

Skarżąca wskazuje, że umożliwienie eksmitowania lokatorów mieszkań komunalnych przez gminy narusza prawo do mieszkania i jest zaprzeczeniem konstytucyjnej zasady zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych społeczeństwa. Uprawnienie do pozbawienia komunalnego mieszkania przez eksmisję w ocenie skarżącej nie służy przeciwdziałaniu bezdomności. Treść zaskarżonego przepisu powinna zostać „przeredagowana, aby chroniła własność osób prywatnych”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w ustawie oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK.

W myśl art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji