Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 192/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest
niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 1261 § 3 k.p.c. jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, a także, że art. 21 ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) jest niezgodny z art.
32 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, a § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 27, poz. 199, ze zm.) jest
niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej art. 1302 § 3 k.p.c. narusza zasady przyzwoitej legislacji przez swą nieprecyzyjność, narusza prawo do sądu przez nieproporcjonalność
zawartej w nim sankcji i pozbawienie skarżącej prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy. Przepis ten narusza też zasadę
równości przez zróżnicowanie rygoryzmu w przypadku uchybień podobnej wagi. Z kolei art. 1261 § 3 k.p.c. nie spełnia, zdaniem skarżącej, standardów przyzwoitej legislacji, co powoduje rozbieżności w jego stosowaniu oraz
narusza zasadę zaufania obywatela do państwa. Zaskarżony art. 21 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zawiera rozwiązania
niesprawiedliwe i dyskryminujące w stosunku do analogicznych rozwiązań ordynacji podatkowej. I wreszcie, § 2 ust. 1 rozporządzenia
w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych jest, według skarżącej, wadliwe sformułowany, o czym świadczy
rozbieżność w