Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 192/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 13 sierpnia 2010 r. Barbara M. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 70 § 1 w związku
z art. 59 § 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej:
ordynacja podatkowa) z art. 2, art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 78 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
w Białymstoku decyzją z 9 listopada 2007 r. (nr UKS. DP I-431-7-12-1-07/0) określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku
dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Organ ten stwierdził, że skarżąca w zeznaniu rocznym o wysokości osiągniętego dochodu
(poniesionej straty) w 2001 r. zawyżyła koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, przez
nienależne zaliczenie do nich faktur za usługi marketingowe, wystawione na rzecz spółki, w której wnosząca niniejszą skargę
posiadała udziały w wysokości 75%. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku decyzją z 18 lutego 2008
r. (nr PBI/4117-139/ES/07) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
wyrokiem z 20 czerwca 2008 r. (sygn. akt I SA/Bk 149/08) oddalił skargę skarżącej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem
z 26 marca 2010 r. (sygn. akt II FSK 1716/08) oddalił skargę kasacyjną. Wyrok ten doręczono pełnomocnikowi skarżącej 17 maja
2010 r.
W ocenie wnoszącej skargę konstytucyjną art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 1 i 9 ordynacji podatkowej są niezgodne z
wyżej wskazanymi przepisami Konstytucji w zakresie, w jakim „dopuszczają sytuację, w której dobrowolne uregulowanie przez
podatnika podatku określonego nieostateczną decyzją organu I instancji przed upływem terminu przedawnienia (…), doprowadza
do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego