Postanowienie TK z dnia 14 lutego 2017, sygn. Ts 192/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 września 2016 r. K.C. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty, z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Decyzją z 17 kwietnia 2014 r. (nr […]) Dyrektor MOPS w L. odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną od urodzenia córką skarżącej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżąca jest inwalidką z III grupą inwalidztwa i ma ustalone na stałe prawo do renty inwalidzkiej. Ustalenie prawa do takiego świadczenia jest – zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach – negatywną przesłanką do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 5 czerwca 2015 r. (nr […]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W uzasadnieniu sąd powołał się na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach i uznał, że – wobec faktu ustalenia prawa do renty inwalidzkiej – skarżącej nie może zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. (sygn. akt […]) – podzieliwszy ustalenia sądu I instancji – oddalił skargę kasacyjną.

Z