Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 kwietnia 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 193/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Piotra Górniaka z 10 grudnia 2002 r. zarzucono, iż art. 4 pkt 3 oraz art. 31 ustawy z dnia 24 maja
1990 r. o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. Nr 36, poz. 206) jest niezgodny z art. 2 oraz art.
32 ust. 1 Konstytucji RP, zaś art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr
102, poz. 643 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Skarżący wskazał, iż wyrokiem z 2 lipca 2000 r. (sygn. akt XVIII P 79/00) Sąd Okręgowy w Katowicach – Ośrodek Zamiejscowy
w Rybniku oddalił jego powództwo o rentę wyrównawczą z tytułu odniesionego w 1981 r. wypadku przy pracy. Apelacja skarżącego
od tego wyroku została oddalona przez Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 30 marca 2001 r. (sygn. akt III Pa 110/00), zaś
Sąd Najwyższy wyrokiem z 29 października 2002 r. (sygn. akt UKN 446/01) oddalił kasację skarżącego od orzeczenia sądu drugiej
instancji.
Uzasadniając zarzut niezgodności z Konstytucją zakwestionowanych przepisów ustawy z 24 maja 1990 r. o zmianie niektórych przepisów
o zaopatrzeniu emerytalnym skarżący podniósł, iż uchyliły one art. 40 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu
wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 30, poz. 144 ze zm.), otwierając możliwość dochodzenia roszczeń z tytułu
wypadków przy pracy na zasadach ogólnych. Brak przepisów intertemporalnych spowodował jednak skrócenie okresu przedawnienia
tych roszczeń w stosunku do części osób, które mogłyby skorzystać