Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 marca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 193/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 21 czerwca 2011 r. (data nadania), reprezentowany przez adwokata z urzędu Bogdan K. (dalej: skarżący),
zakwestionował zgodność art. 998 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że zakwestionowany w skardze przepis, pozbawia go prawa do powoływania się na zarzuty dotyczące uchybień
sprzed wydania postanowienia o przysądzeniu własności, a przez to narusza konstytucyjne prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia
sprawy.
W skardze konstytucyjnej pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jak oświadczył – nieopłaconej
w całości ani w części.
Postanowieniem z 6 grudnia 2012 r. (doręczonym pełnomocnikowi 10 grudnia 2012 r.) Trybunał odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału wniesienie skargi nastąpiło z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu określonego
w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK). Skarżący nie wskazał również sposobu naruszenia praw i wolności, skarga nie spełniała zatem przesłanki określonej w
art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK.
W sporządzonym przez pełnomocnika zażaleniu z 17 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i
skierowanie skargi do rozpoznania na rozprawie. Zarzucił błędną wykładnię art. 48 ust. 2 ustawy o TK przez przyjęcie, że trzymiesięczny
termin do wniesienia skargi sporządzonej przez adwokata z urzędu biegnie od daty wydania ostatecznego orzeczenia, nie zaś
od dnia wyznaczenia tego pełnomocnika przez organ korporacyjny. Skarżący krytycznie odniósł się również do drugiej podstawy
odmowy nadania dalszego biegu skardze. Jak podniósł: „Wyraźnie przecież w treści skargi konstytucyjnej wykazano, że naruszenie
nastąpiło w ten sposób, że skarżącemu