Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 193/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 maja 2015 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, J.R. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność z Konstytucją przepisów zamieszczonych w dwóch aktach normatywnych. Wobec § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw
Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U.
poz. 488; dalej: rozporządzenie) skarżący sformułował zarzut niezgodności z art. 92 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 1 i 3 oraz
art. 41 ust. 1 Konstytucji. Istotę takiej niezgodności skarżący upatruje w ustanowieniu w rozporządzeniu normy nieznanej przepisom
ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.; dalej: p.r.d.), w sytuacji
gdy „ustawodawca nie upoważnił Ministra Spraw Wewnętrznych w ww. przepisie delegującym [art. 130 ust. 4 p.r.d.] do określania
wyłączeń od stosowania mechanizmu zmniejszania liczby punktów karnych przez odbycie szkolenia”. Powyższe naruszenie prowadzi
– zdaniem skarżącego – do „ograniczenia wolności działalności gospodarczej wykonywanej z użyciem pojazdu w drodze aktu wykonawczego
(…) bez regulacji ustawowej”. Z uwagi na – jak to określił skarżący – niejednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego
przedmiotem skargi uczynił on także art. 130 ust. 4 p.r.d., którego wadliwości doszukuje się w niemożności pełnego zrekonstruowania
na jego podstawie wytycznych co do treści aktu wykonawczego. W przekonaniu skarżącego tego rodzaju wada przepisu upoważniającego
skutkuje pozostawieniem ministrowi nieograniczonego zakresu swobody prawodawczej „w zakresach wolności człowieka i swobody
wykonywania działalności gospodarczej”, co powoduje w konsekwencji jego niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona z związku z następującą sprawą. Decyzją z 28 czerwca 2012 r. (nr K. 5430.6.126.2011)
Prezydent Miasta Olsztyna orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracyjny I
instancji wskazał na wielokrotne naruszanie przez skarżącego przepisów