Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 193/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 grudnia 2019 r. (data nadania) M.B. (dalej: skarżąca),
reprezentowana przez adwokata z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z 22 października 2018 r. (sygn. akt […]) uznał skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej czynów,
wypełniających dyspozycję: 1) art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, ze zm.;
obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 821, ze zm.; dalej: k.w.). w związku z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.
– Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 110, ze zm.) oraz 2) art. 65
§ 2 k.w. Ustalił, że czyn zarzucany w pkt 2 wniosku o ukaranie polegał na nieudzieleniu przez obwinioną okazanie funkcjonariuszom
policji, upoważnionym – z mocy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.) – do wykonywania
czynności legitymowania, dokumentów co do tożsamości własnej, tj. prawa jazdy, mimo że dokument ten posiadała przy sobie w
chwili legitymowania. Za wykroczenia te, na podstawie art. 65 § 2 w związku z art. 9 § 2 k.w., sąd wymierzył obwinionej łącznie
karę grzywny w wymiarze 2000 złotych. Skarżąca wniosła apelację od wymienionego wyżej wyroku do Sądu Okręgowego w W., który
wyrokiem z 30 sierpnia 2019 r. (sygn. akt […]) utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Wyrok ten został wskazany przez skarżącą
jako ostateczny w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Orzeczenie zostało doręczone skarżącej 23 września 2019 r.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 4 lutego 2020