Postanowienie TK z dnia 10 września 2003, sygn. Ts 194/02

W skardze konstytucyjnej LPP S.A. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 grudnia 2002 r., wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 156, poz. 1019) – w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiły pracodawców zatrudniających, w okresie od 1 stycznia 1998 r. do 21 grudnia 1998 r., nie mniej niż 25 i nie więcej niż 50 osób w tym osób niepełnosprawnych, co najmniej w takiej liczbie, że wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych był wyższy niż 7%, ulgi w podatku dochodowym od osób prawnych – z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W oparciu o zaskarżone przepisy Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, wyrokiem z 24 lipca 2002 r. (sygn. akt I SA/Gd 2420/99), oddalił skargę na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z 16 listopada 1999 r. (IS. Bp/MS/82/271/99) utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z 2 września 1999 r. (I US I-1/730/16/99) w przedmiocie określenia zobowiązania i zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1998.

Zdaniem skarżącej podstawy tych rozstrzygnięć naruszają jej konstytucyjne wolności wyrażone w art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku retroaktywnego działania zakwestionowanej regulacji, skarżąca została pozbawiona praw nabytych do ulgi w podatku dochodowym od osób prawnych. Precyzując treść naruszonych wolności, pełnomocnik skarżącej odwołał się do zasady zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego wyrażających się w zasadach niedziałania prawa wstecz, ochrony praw słusznie nabytych oraz zakazie wprowadzania zmian w prawie podatkowym w czasie trwania roku podatkowego.

Postanowieniem z 10 września 2003 r. Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdzając niespełnienie przez nią