Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 października 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 194/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U.
z 2001 r. Nr 78, poz. 855 ze zm.) jest niezgodny z art. 13, art. 31 ust. 3 i art. 58 ust. 2 Konstytucji. Postanowieniem z
7 lutego 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że
zarzut skargi oparty na stwierdzeniu, w myśl którego wyłącznie art. 13 Konstytucji określa przesłanki rozwiązania (likwidacji)
stowarzyszenia jest oczywiście bezzasadny. Tak sformułowany zarzut nie znajduje oparcia w wykładni językowej i systemowej
przepisów Konstytucji określających przesłanki ograniczania wolności zrzeszania.
W zażaleniu z 20 lutego 2006 r. skarżący zarzucił błędną ocenę skargi i wniósł o jego uwzględnienie. Zdaniem skarżącego pogląd,
w myśl którego przesłanki rozwiązania organizacji społecznej są określone wyłącznie przez art. 13 Konstytucji nie może zostać
uznany za oczywiście bezzasadny, gdyż przepis ten stanowi konkretyzację art. 58 ust. 2 Konstytucji. Skoro warunki określone
w art. 13 mają charakter szczególny, to problem relacji art. 13 i art. 31 ust. 3 Konstytucji w kontekście reguły kolizyjnej
lex specialis wykracza poza wstępne rozpoznanie skargi konstytucyjnej. Za nieuzasadniony uznał skarżący pogląd, w myśl którego ograniczenie
przesłanek likwidacji stowarzyszenia do występujących w art. 13, uniemożliwia ochronę dóbr prawnych wskazanych w art. 31 ust.
3 Konstytucji. Podobnie ocenił skarżący stwierdzenie, że proponowana w skardze interpretacja art. 13 uniemożliwiałaby rozwiązanie
organizacji o charakterze przestępczym. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie delegalizacja organizacji społecznej stanowi
środek ochrony prawa własności, co skutkuje nieproporcjonalnym ograniczeniem wolności zrzeszania. Skarżący podnosi również,
że proporcjonalne ograniczenie wolności zrzeszania może polegać na ukaraniu stowarzyszenia grzywną czy upomnieniem, nie może
natomiast polegać na jego rozwiązaniu. Na koniec skarżący wskazuje, że wbrew tezie zaskarżonego postanowienia art. 58 ust.
2