Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 194/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 czerwca 2011 r. M.L. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 547 § 1 i art. 544 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555,
ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 26 lutego 2013 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. Skarżący nie przedstawił
ostatecznego orzeczenia o przysługujących mu wolnościach lub prawach wydanego na podstawie zaskarżonego art. 547 § 1 k.p.k.
ani nie wskazał adekwatnego wzorca kontroli konstytucyjnej tego przepisu. Podstawą odmowy nadania biegu skardze w zakresie
art. 544 § 3 k.p.k. było nieuprawdopodobnienie naruszenia przez ten przepis praw lub wolności konstytucyjnych. Skarżący nie
złożył bowiem wniosku o rozpoznanie sprawy z udziałem stron, w związku z czym nie zadbał należycie o swoje interesy przed
wniesieniem skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału skarżący kwestionuje wymóg zaskarżenia postanowienia tylko w tym celu, by uzyskać rozstrzygnięcie
na podstawie przepisu, który wyłącza możliwość tego zaskarżenia. Twierdzi, że powyższy wymóg nie jest racjonalny, ponieważ
wniesienie niedopuszczalnego – w myśl art. 547 § 1 k.p.k. – środka zaskarżenia mogłoby narazić profesjonalnego pełnomocnika
na negatywną reakcję ze strony sądu, polegającą na zawiadomieniu właściwej okręgowej rady adwokackiej i na poniesieniu przez
niego odpowiedzialności dyscyplinarnej. Skarżący podnosi również, że nie wskazał art. 78 Konstytucji jako wzorca kontroli
konstytucyjnej tylko przez niedopatrzenie, co „nie powinno niweczyć istoty