Postanowienie TK z dnia 05 grudnia 2016, sygn. Ts 194/16

1. W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 września 2016 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej ZDS (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718, ze zm.; dalej: ppsa) z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.

2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym.

2.1. Pismem z 15 grudnia 2014 r. skarżący zawiadomił Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) o jego zdaniem istniejącej praktyce, która narusza konkurencję przez jedną ze spółek zajmującą się profesjonalną sprzedażą samochodów.

W piśmie ze stycznia 2015 r. Prezes UOKiK poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o braku podstaw do wszczęcia postępowania antymonopolowego wobec spółki.

2.2. Działając na podstawie art. 52 § 3 ppsa, pismem z 2 lutego 2015 r. skarżący wezwał Prezesa UOKiK do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem złożenia skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezes UOKiK w piśmie z lutego 2015 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wskazał na brak kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

2.3. Na pismo Prezesa UOKiK skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., którą sąd ten odrzucił postanowieniem z grudnia 2015 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 ppsa. Zdaniem sądu pismo Prezesa UOKiK, o którym mowa w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U.2015.184, ze zm.), nie jest rozstrzygnięciem władczym, lecz działaniem materialnotechnicznym, którego nie obejmuje hipoteza art. 3 § 2 ppsa.

2.4. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z grudnia 2015 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie: po