Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 195/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 sierpnia 2009 r. Bogusław N. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 998 § 1 w związku z art. 998
§ 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), w
rozumieniu nadanym uchwałą Sądu Najwyższego z 4 października 1972 r. (sygn. akt II CZP 69/72), jest niezgodny z art. 45 ust.
1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jednocześnie, w ocenie skarżącego, powyższa regulacja narusza art. 64 ust. 1 i 3
w związku z art. 21 i w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 23 września 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 30 września 2010 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu podniósł, że skarga konstytucyjna nie spełniała przesłanek warunkujących
przekazanie jej do rozpoznania na rozprawie. Trybunał stwierdził, że wprowadzenie przez ustawodawcę do postępowania egzekucyjnego
momentu prekluzyjnego dla kwestionowania wszelkich nieprawidłowości nie stanowi o nieproporcjonalnym naruszeniu prawa do sądu
– w tym zakresie zarzuty skargi uznał za oczywiście bezzasadne. Podkreślił, że ustawodawca zapewnił skarżącemu możliwość kwestionowania
wszelkich nieprawidłowości, jakie pojawiały się na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Trybunału, powyższe dowodzi,
że źródłem naruszenia wolności i praw wskazanych w petitum skargi konstytucyjnej nie jest treść przepisów, a jedynie okoliczności faktyczne, jakie miały miejsce przed wydaniem postanowienia
o przysądzeniu własności. Zaskarżonym postanowieniem Trybunał wytknął skarżącemu także inne nieprawidłowości skargi, w szczególności
niezaskarżenie postanowienia Sądu Rejonowego z 10 grudnia 2007 r. w sprawie udzielenia przybicia. Niewniesienie zażalenia
w tej sprawie, skarżący motywował swoją niewiedzą o podjęciu postanowienia. Z powyższych powodów Trybunał uznał za zbędne
rozpoznanie skargi pod kątem dopełnienia warunków formalnych dotyczących naruszenia istoty prawa własności.
Zażalenie na postanowienie Trybunału złożył pełnomocnik skarżącego.