Postanowienie TK z dnia 29 stycznia 2013, sygn. Ts 195/11

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 czerwca 2011 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach przedemerytalnych) z art. 67 ust. 2 w zw. z art. 2 i art. 8 oraz art. 32 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym i prawnym. W decyzji z 7 kwietnia 2009 r. (znak: ZAP/604493/01) Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Legnicy stwierdził, że skarżący w roku rozliczeniowym pobrał nienależny zasiłek przedemerytalny i nakazał jego zwrot. Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji. 16 czerwca 2009 r. skarżący wniósł o odstąpienie od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z budżetu państwa. Decyzją z 6 sierpnia 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Legnicy (nr sprawy: WRD-702/393/68 SP/09) nie uwzględnił wniosku skarżącego i nie odstąpił od żądania zwrotu kwot bezpodstawnie pobranego zasiłku przedemerytalnego. Wyrokiem z 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt VU 1640/09) Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy oddalił odwołanie wniesione od wskazanej powyżej decyzji. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 23 marca 2011 r. (sygn. akt III AUa 1518/10) oddalił apelację złożoną od wyroku sądu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że przedmiotem postępowania jest wyłącznie rozstrzygnięcie zasadności braku odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Okoliczność, że świadczenie to miało charakter nienależny, a w związku z tym, że podlega ono zwrotowi, została już – jak stwierdził sąd – ustalona decyzją ZUS z 7 kwietnia 2009 r.. Decyzja ta stała się prawomocna wskutek niewniesienia odwołania, a kontrola jej prawidłowości, jak wskazał tenże sąd apelacyjny, znajduje się poza zakresem jego kompetencji.